نگاه تو

نوشته شده توسط ELHAM در یکشنبه بیست و پنجم شهریور 1386 ساعت 23:1 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط ELHAM در دوشنبه دوازدهم شهریور 1386 ساعت 9:51 موضوع | لینک ثابت

                                                                           توده هاى كوچك لجن در صفى كه تا بى نهايت ادامه داشت به چشم مى خورد و در آن ميان گل تو همچون توده ى فروزان آتش مى درخشيد. و من ايستاده بودم و با كنجكاوى در آن خيره شده بودم.
دلم مى تپيـد و چشم هايم از شوق شكر چنان پر شده بود كه تصوير گل تو در نگاهم مى لرزيد. من نتوانستم سر پا بايستم ! زانوانم توان نداشت . كنار گل تو نشستـم امـا چشم از تـو برنداشتـم ، نزديكتـر آمـدم ، نزديكتـر و خـدا مـرا از زيـر چشم هـاى بـزرگ و شـوخ و هوشيـار و مهربـانش مى پاييـد.  ديـدم كه گـل تـو همچون خاكستـر حـلاج مى تپيـد. من بى تاب شدم. شنيدم آوايى كه به صداى سايش بـال هاى پرندگان مى مانست، نام مـرا مى بـرد! گويـى نـام خويش را از عمـق درونـم مى شنـوم... تو مـرا، همچـون هيچگـاه بـه نـام خوانـدى و همچـون هيچگاه، بر آن چيزى افزودى كه جز آن لحظه، ديگر بر زبان نياوردى.
خدا بـه شتـاب گـل هاى ديگـر را مى سرشت و مى ساخت و نوبت تـو نزديكتـر مى شد و من بى قرار!
نوبت تو رسيد! من براى نخستين بار نفسي برآوردم و نيروى شوق از جا بلندم كرد و در برابر  خدا ايستادم. اما همچنان چشم از تو برنگرفتم... خدا با سيمايى پدرانـه از نـور و چشمانـى پر از نبـوغ و لبخنـدى پـر از گذشت و مهربانـى در مـن نگريست. لحظه اي در من نگريست و مـن گرمـاى نگاه رحيمش را بـر گونه هاي سردو مرتعشم احساس كردم. نگاهم رااز گل تو بركشيدم اما نتوانستم بر چهره خدا دوزم ، به پـاى او دوختـم و سر از شرم به زير افكندم و در آن هنگام احساس جوانـى را داشتـم كـه با معشوقش در برابـر پـدر بـزرگ بزرگـوار و مهـربانش كه از سعادت آنان خوشحال است ايستاده ام...
ناگهـان خداونـد خـدا مـرا نـدا داد كه او را به دستـم ده! چه فرمـان شگفتـي! من گريستم، احساس كردم كه نمى توانـم ، كار دشوارى بود... در زير فشار سنگين چنيـن محبتـى چـه مى كشيـدم! خدا همـه محبت هـايش را كـه از همـه كوه ها سنگين تر است بر دل نازك جوان من نهاده بود! خم شدم. چه تلاشى كردم كه نلغزم ، كه بتوانم . در دستم گل تو ودر برابرم خداوند!  
برداشتـم ؛ سبك بـودى و نـرم، گلى بـه رنگ طلا . درونت را از صافـي مى ديدم. هسته اى سرخرنگ در آن مى تپيد، برداشتم و ايستادم ، تو در مشتهايم و خدا در برابرم . گرماى تن مرا داشتى ... دوست داشتم سرم را آهسته خم كنم و آن را ببوسم ، اما خدا مى نگريست... خواستم ناگهان آنچه را در دست دارم ببلعم ، نمى شد. خواستم آن را بر روى صورتم قرار دهم و از غيظ فشار دهم ، آن چنان كه كاسه چشمانم از تو پر شود... اما از خدا خجالت مى كشيدم...
دست هايم را با ادب ، آهسته و لرزان پيش آوردم... تو سخت مى تپيدى ، چنان كه نزديك بـود از دستم بيفتـى و من چـه دلهره اى داشتـم! چه حالى داشتم! و خدا مى نگريست.
سكوت شگفتـى بـود ، فرشتـگان همه دست از كار كشيـده بودند و گرد ما حلقه بستـه بودنـد ، كار آفرينش لحظـه هايـى متوقف شده بـود. هستـى از جنبش باز ايستـاد ، ناگهـان خـدا با لحنـى كه از محبت لبريـز بـود و پيـدا بود كه دلش برمـن سوخته است گفت: پسر جان ، پسر جان ! او را خودت بساز !
و من به قدرى اشك ريختم كه تو در دست هاى من خيس شدى...

                                 ((بر گرفته از كتاب هبوط در كوير - دكتر على شريعتى))

نوشته شده توسط ELHAM در پنجشنبه بیست و یکم تیر 1386 ساعت 21:10 موضوع | لینک ثابت

   نار خندان باغ را خندان كند                   صحبت نيكانت از نيكان كند
                                                                                  

                                                                                       ((مولوي))

نوشته شده توسط ELHAM در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:50 موضوع | لینک ثابت

  تا حالا ذكر بوتيمار رو از منطق الطير عطار خونديد يا جايي شنيديد. خيلي
  جالب و دردناكه ...                      
 پس درآمد زود بوتيمار پيش               گفت اي مرغان من و تيمار خويش
 بر لب درياست خوشتر جاي من        نشنود هرگز كسي آواي من
 از كم آزاري من هرگز دمي                كس نيازارد ز من در عالمي
 بر لب دريا نشينم دردمند                  دايما اندوهگين و مستمند
 ز آرزوي آب دل پر خون كنم                چون دريغ آيدبه خويشم چون كنم
 چون نيم من اهل دريا اي عجب         بر لب دريا بميرم خشك لب
 گر چه دريا ميزند صد گونه جوش        من نيارم كرد ازو يك قطره نوش
 گر ز دريا كم شود يك قطره آب           ز آتش غيرت دلم گردد كباب
 چون مني را عشق دريا بس بود        درسرم اين شيوه سودا بس بود              

بوتيمار ديگر پرنده ايست كه در محضر هدهد از رفتن به كوه قاف اظهار عجز و
ناتواني ميكند. بوتيمار پرنده اي است كه بر لب آب مي نشيند و با اينكه تشنه است آب نمي خورد تا مبادا آب دريا تمام شود. اين پرنده در منطق الطير مظهر اشخاص خسيس و طماعي است كه مواهب و نعمات زندگي را از خود و ديگران دریغ ميدارند...     

نوشته شده توسط ELHAM در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:49 موضوع | لینک ثابت

با مشت بسته چشم گشودي درين جهان                               

                                                  يعني به غير حرص و غضب نيست حاليم
                               

 با مشت باز هم روي آخر به زير خاك 
                                                  يعني ببين كه مي روم و دست خاليم
                                 

                                                                                            ((شهريار ))

نوشته شده توسط ELHAM در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:44 موضوع | لینک ثابت

 
     سردى اين نگاه بشكن                       فاصله سزاي ما نيست
     تو بمون واسه هميشه                       اين جدايي حق ما نيست            
     بودن تو آرزومه حتي واسه يه لحظه      ميميرم بي تو ...  
     خوندن من يه بهونه ست                    يه سرود عاشقونه ست 
      من برات ترانه ميگم                          تا بدوني من باهاتم
      تو خودت دليل بودنم                         بي تو شب سحر نميشه 
                                    ميميرم بي تو ...
      حتي يادت رو به كوه دريا نميدم         من عشقت رو به همه دنيا نميدم
      با تو ميمونم واسه هميشه               اگه دنيا بخواد منو تو تنها بمونيم     
      واست ميميرم جوابه دنيا رو ميدم                        
                                                                با تو ميمونم واسه هميشه    
 خاطرات تورو چه خوب چه بدحك ميكنم            توي تنهاييهام فقط به توفكرميكنم                                              با تو ميمونم واسه هميشه              
          فاصله سزاي ما نيست                   سردى اين نگاه بشكن               
  تو بمون واسه هميشه                                       اين جدايي حق ما نيست 
                         بودن تو آرزومه               حتي واسه يه لحظه     
                                                ميميرم بي تو ...   

نوشته شده توسط ELHAM در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:41 موضوع | لینک ثابت

      روز اول پيش خود گفتم
      ديرش هرگز نخواهم ديد
      روز دوم باز ميگفتم
      ليك با اندوه و با ترديد

      روز سوم هم گذشت اما 
      بر سر پيمان خود بودم  
      ظلمت زندان مرا ميكشت 
      باز زندانبان خود بودم

      آن من ديوانه عاصي 
      دردرونم هاي هو مي كرد
      مشت بر ديوارها مي كوفت 
      روزني را جستجو ميكرد

      در درونم راه مي پيمود
      همچو روحي در شبستاني
      بر درونم سايه مي افكند
      همچو ابري بر بياباني

      مي شنيدم نيمه شب در خواب
      هاي هاي گريه هايش را 
      در صدايم گوش مي كردم
      درد سيال صدايش را

      شرمگين مي خواندمش بر خويش
      از چه رو بيهوده گرياني
      در ميان گريه مي ناليد
      دوستش دارم نمي داني
      . 
      .
      .
     روزها رفتند و من ديگر
     خود نمي دانم كدامينم
     آن من سرسخت مغرورم
     يا من مغلوب ديرينم

     بگذرم گر از سر پيمان
     مي كشد اين غم دگر بارم
     مي نشينم شايد او آيد
     عاقبت روزي به ديدارم
                                                                                 ((فروغ فرخزاد))

نوشته شده توسط ELHAM در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:29 موضوع | لینک ثابت

   در ضمير ما نمي گنجد به غير دوست كس
                                                  

                                     هر دو عالم را به دشمن ده كه ما را دوست بس

نوشته شده توسط ELHAM در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:24 موضوع | لینک ثابت

در حوالي خانه تو تكيه بر سنوبر پيري زدم و با هم گله از روزگار سختي ميكنيم كه رهگذارانش در پي سايه خشك از تك درختي مغرور كمي راحتي گدايي     مي كند. در همين فكرها بوديم كه خش خش سينه پيرمردي كه از آن حوالي مي گذشت سكوت دشت را شكست و من با پرتقال شهسواري در دست با جيرجيركهاي خانه تو هم صدا شديم و به تو گفتيم در ترديد هوس هاي كودكانه نيفت و بدان تا آخر عمر ميدانمت ، مي پايمت و با صداي بلند فرياد مي زنم     مي خواهمت تا آخر دنيا وفراتراز آن ... 

                                                 <<برگی از نوشته های شاعر جوان امیر>>

نوشته شده توسط ELHAM در چهارشنبه بیستم تیر 1386 ساعت 0:21 موضوع | لینک ثابت